Путь к демократии, 4-ая часть

 

 

 

 

Азербайджанский авторитаризм по сравнению со  странами Средней Азии, такими как Туркменистан, Таджикистан, Узбекистан, Казахстан, находится впереди потому, что обладает качествами, напоминающим мизерные элементы демократии. Некоторые люди видят в этом заслугу оппозиции, однако это ошибочная и безосновательная мысль. На самом деле, оппозиционным лидерам, которые не смогли справиться с обязанностью вести борьбу за демократию,  принадлежит исключительная заслуга именно в создании этого режима.  Однако созданные ими же самими «мифы» приводят к псевдо-мысли об их  каких-то якобы «заслугах» в демократическом развитии страны, и оппозиционные лидеры находят в этом хоть и частичное, но моральное успокоение, веря в свою надобность. И стараются оправдывать свою деятельность безосновательными аргументами типа «если я нужен, значит должен остаться на политической арене». События, происходившие в последние 20 лет в Азербайджане, доказывают совершенно противоположное этим мыслям. Чтобы быть уверенным в этом, давайте обратимся к некоторым фактам.

В 1991-1993 гг. в Азербайджане существовало, можно сказать, 60 %  элементов демократии. В том периоде в вышеперечисленных странах этот показатель был равен нулю. Только лишь в Казахстане этот показатель приравнивался к 40 %. Безусловно,  если в 1980-ых годах у власти в Азербайджане был бы Г.Алиев, то к началу 1990 годов наше положение с большей вероятностью не отличалось бы от стран Средней Азии.

А сейчас вернемся к положению после 1993 года. Начиная с этого периода, оппозиция начала шаг за шагом терять свои позиции. В 1998 году  элементы демократии снизились до 30, 2003 году – до 10, к началу 2011 года –максимум до 5 %. Этими  5 процентами мы обязаны  «Азадлыг» и подобным ему нескольким СМИ, а также проведению оппозицией определенных собраний и публикаций в этих газетах.

Известно, что основной показатель традиции демократической государственности  связан со свободными выборами. В Азербайджане же под руководством существующего правительства в 1993 году все выборы были фальсифицированы. Фальсификация выборов в 1995 году  составила 70 %, в 2000 году – 85, в 2005 году – 95 и в 2010 году 100 %. Возможно ли эти факты фальсификации отнести к категории заслуг какой-либо политической организации?

В странах же Средней Азии элементы демократии в этой сфере начались с нулевого процента, в некоторых повысились до 2, в других до 1 процента. Сами решите, в какой стране наиболее усилилась оппозиция и  демократические традиции.

Чем скорее азербайджанская оппозиция освободится от эйфории «псевдо-незаменимости» и передаст свое место более достойному молодому поколению, тем более ускорятся процессы демократизации в нашей стране. Самый наглядный пример этому можно увидеть, уделив внимание событиям, происходившим в бывшем советском пространстве. Не случайно, что в политической арене нет ни одного организатора путча в России в 1990 годах.

Несмотря на то, что все, кроме Ельцина,  живы. Однако каждый из них соответственно своей специальности то преподает в университете, то работает в каком-то научном центре. Даже те, которые были в 2000 годах на политической арене, постепенно покидают ее. Так, 90 процентов организаторов последних митингов в России – совершенно новые люди.

Аналогичное положение и во втором большом государстве бывшего советского пространства Украине. В политической арене нет никого из активистов 1990 годов. Народный фронт Украины RUH, первый президент Кравчук давно передали другим свои места. Даже активисты второй волны уже отошли от политической арены. Я был бы благодарен тому, кто смог бы назвать хотя бы одного из активистов Грузии 1990 годов, который остался  на политической арене. О Прибалтике, Молдове, Киргизии и говорить нечего. Всем известно, что в этих странах невозможно встретить политиков даже 2000 года. По-моему, нет нужды  в дополнительных комментариях, доказывающих зависимость демократических перемен  от перемены политических лидеров.

Что же происходит у нас? Можно сказать, что все активисты 1990 годов, (кроме покойных), как один на ничтожных опорах или же вовсе без опор сохраняют свои позиции на политической арене.  В стране создалась парадоксальная ситуация. Правительство, являющееся центральной точкой всенародной ненависти, стоя на политическом Олимпе, «обезвреживает» желающих приблизиться то дубинкой, то арестом, то высылкой из страны.  Старые же лидеры в оппозиции, толкая, сбрасывают вниз слабых новичков, желающих взойти на арену, не дав им возможности укрепиться. В этом смысле наша оппозиция похожа на президента. Так же как президент, заставляя говорить окружающих и население об его «незаменимости», получает моральное удовольствие, так и оппозиция занимается почти тем же.

По-моему, находящиеся сегодня на арене активисты 1990 годов, должны  во имя будущего Азербайджана срочно подать в отставку.  Надо дать возможность выдвинуться новым силам, с новыми идеями, мыслями, способным на смелые поступки.

Каждый должен быть уверен в том, что народ не забудет ничьей заслуги в демократизации нашей страны, при создании  демократических условий  их призовут к участию в президентских выборах. Если есть заслуга, то не стоит волноваться, во всяком случае они  не забудутся в короткое время.

Просто надо понять, что используемый  в течение этих  20 лет все тот же метод, то же  направление борьбы дали  противоположный результат, и если методы не поменяются, то так и будет продолжаться. У теперешних же лидеров оппозиции нет новых идей, которых можно было бы выдвинуть.

Надо понять, что нельзя оправдывать свои действия нелепыми мыслями мол «и у других тоже нет никаких идей».

Впадать в фантазию «если я уйду, партия или оппозиция ослабеет» очень вредно и доставит много бед обществу.

Справедливо можно заметить: «А почему же ты сам не покидаешь политическую арену?»

На это есть несколько причин:

1. Я в отличие от других лидеров не вмешиваюсь ни в какие дела партии, члены партии в принятии решений абсолютно независимы.

2. Самое главное, у меня есть реальная идея освобождения народа от этого режима и думаю, что стоит постараться претворить это в жизнь.

3. Эту идею я не стараюсь внушать никому, мысли отдаются на рассуждение народу и прислушиваюсь ко всем предложениям.

4. Я не в Азербайджане, поэтому не имею шансов  причинить вред борьбе, которую проведет  народ, и в этой борьбе могу только помочь ему.

Rasul Guliyev - Rəsul Quliyev haqqında

Rasul Guliyev is the former Speaker of the Parliament of Azerbaijan (1993-1996) and is currently leader of the Open Society Party, one of Azerbaijan’s opposition parties. He is a passionate proponent of democracy. He actively participates in efforts to secure democracy and human rights in Azerbaijan, an oil-rich nation by the Caspian Sea and a former Soviet Republic. He writes and speaks out forcefully against the dangers of resurgent dictatorships in the former Soviet Republics. Mr. Guliyev resigned from his post as Speaker in 1996 to protest the human rights violations, censorship policies, widespread bribery and corruption, and anti-democratic policies of the Heidar Aliyev regime. Since that time he and his relatives and colleagues have been continually harassed by the government, now headed by Heidar Aliyev’s son, Ilham. Mr. Guliyev and his family live in political exile in the United States. During the past several years Mr. Guliyev has devoted his efforts to writing political and historical books that reveal the realities of life in Azerbaijan today. His books have enjoyed widespread interest in the Azeri diaspora forced to leave their homeland because of political persecution. Millions now live across Europe, in Russia, and the U.S. Recently, when excerpts from his latest book were published in an opposition newspaper in Azerbaijan and the book began selling within Azerbaijan, the government intervened to halt its distribution. Mr. Guliyev has presented briefings to US policy makers in numerous forums, including those sponsored by the National Democratic Institute (NDI), the International Republican Institute (IRI), the Congressional Human Rights Caucus, the Carnegie Endowment for International Peace, and the Kennan Institute of the Woodrow Wilson International Center. He has testified before the US Congress’ Helsinki Commission (Commission on Security and Cooperation in Europe) on the issue of Elections, Democratization, and Human Rights in Azerbaijan. Government Service and Political Involvement Following a career in the oil industry (in 1992 Mr. Guliyev was named Vice President of SOCAR, the State Oil Company of Azerbaijan Republic), and with the advent of Azerbaijan’s independence from the Soviet Union, Mr. Guliyev became involved in the political process in Azerbaijan. He served as Speaker of the Parliament during the early years of independence but became increasingly disenchanted after former KGB General Heidar Aliyev seized power. Since the late 1990’s he has been a leading opposition figure and party leader. In 2005 he was his party’s candidate for the parliamentary elections, but was prevented from returning from exile to Azerbaijan to participate in the election process. In dramatic events, the government closed and sealed off the airport to prevent his plane from landing and arrested many of his supporters. Despite this, he garnered the majority of votes in his precinct – yet the authorities would not validate his victory in this election that international observers decried as marred with irregularities and falsifications. Two years later Mr. Guliyev co-founded the Open Society Party and was elected party leader. Since the 2008 presidential elections, the entrenchment of Ilham Aliyev’s power, and the growing reliance on Azerbaijan by the US, repression in Azerbaijan has increased. Journalists and American-educated Azeri bloggers have been arrested for talking and writing against Ilham Aliyev and his family. The office and home of a leading human rights activist was recently bulldozed by the government. This climate creates dilemmas for the U.S. government which looks to Azerbaijan for energy resources for the West and for cooperation with regional security needs. The next Azerbaijan presidential election will be held in 2013. Ilham Aliyev will be the leading candidate. The opposition in Azerbaijan has been crushed. And under Aliyev’s leadership and direction, the country’s Constitution has been amended to remove term limits and set the stage for Aliyev’s being “president for life.” It is in this context that Rasul Guliyev is renewing his efforts to remind and inform U.S. policy makers of the on-going repression and corruption that plagues Azerbaijan, and encouraging U.S. policy makers to speak out about these realities. Personal Rasul Guliyev is married to Elmira Guliyeva, formerly an oil engineer. He is the father of three and has six grandchildren.

13 Cavab to “Путь к демократии, 4-ая часть”

  1. İndiki məqamda Rəsul müəllimin xaeicdə olması daha çox vacibdir.Çünki onun Amerika,Avropa ölkələrindəki Ali təşkilatlatlarla keçirdiyi mühüm görüşlər Azərbaycanın böhran vəziyyətini onlara izah edib həqiqətləri çatdırmaq bu gün üçün ən ümdə məsələlərdəndir.
    Hal-hazırda diktator rejiminə təzyiqlər yalnız xarici ölkəlrərdən edilir.Onların vicdan məhbuslarına,jurnalistlərə,evləri sökülənlərə və başqalarına olan haqsızlıqlara qarşı sərt ittihamları rejimi qorxudur və öz əhalisinə qarşı ədalətsizliklərdən,diktatorluqdan əl çəkməyə səsləyir.
    Bəs hər gün hüquqları tapdalanan xalq nə edir?Adicə dinc mitinqlərə çıxıb etiraz səsimizi ucaltmaga can çəkirik.Nəyi və kimi gözləyirik?Gözləyirik ki,Amerika və yaxud Avropa gəlib azadlıgımızı qaytarsın?Biz özümüz qalxıb azadlıgımızı,haqqımızı tələb etməsək bunu əldə etmək mümkündürmü?Ərəblər azadlıgı naminə silah götürüb inqilab edir biz isə mitinqə çıxmaga qorxuruq.O zaman biz kimik,hansı milliliyimizdən danışmaga cürət edə bilərik?
    Rəsul müəllim gecəsini gündüzünə qatıb gah Amerikada,gah Avropada görüşlər keçirməsi bu xalqın gələcəyi üçündür,gəlin bunu dəyərləndirib qiymət verək,hərəkətə gəlib ayaga qalxaq,yoxsa bunun nə əhəmiyyəti olar?Bu fürsətlərdən istifadə etməsək Azərbaycanın gələcəyi olmayacaq,kölə,qul olaraq əbədi qapaz altında olacagıq.Ayılın ey millət ayılın, bəsdir qəflət yuxusunda mürgülədiyimiz! Bəsdirin dilənci kimi Azadlıgımızı Amerikadan,Avropadan ummagımız.Azadlıgı olmayan xalq kölədir,onun millilikdən danışmaga haqqı yoxdur!Azadlıq yolunda hər bir vətəndaş balasının,vətəninin gələcəyi ugrunda ayaga qalxmırsa onun kişilikdən,qeyrətdən,qürurdan danışmaga haqqı yoxdur.Bunu dərk etməyən insanın dörd ayaqlı canlıdan fərqi yoxdur!

  2. Sən can dedin, çor dedilər.

    Haqqını basıb yedilər.

    Pak, müqəddes torpağını

    Parçalayıb çeynədilər.

    O qurdlara sən vermə can,

    Qalx ayağa, Azərbaycan!
    Xəlil Rza Ulutürk

  3. Hörmətli gold-dia@mail.ru, indiki iqtidarın hakimiyyətə gətirilməsində, onun möhkəmlənməsində iştirak etmiş şəxslər, o cümlədən Rəsul müəllim, necə oldu ki, indi xalqının “bədbəxt” olduğunu başa düşdülər??? 1993-cü illəri bir daha xatırlayın!!!

  4. Xaliq bəy,indiki iqtidarı təkcə Rəsul müəllim yox,eyni zamanda rəhmətlik R.Cavadov və adlarını sadalamaga ehtiyac bilmirəm digər şəxslər Ə.Elçibəyin razılıgı ilə o dövrdə ölkədə baş verən ixtişaşların,az qala vətəndaş müharibəsinin qarşısını almaq üçün “Ulu öndərə” etibar edib gətirdilər ki,xalq o dövrün bəlalarından azad olacaq və itirilmiş torpaqlarını qaytaracaq.Və təssüflər olsun ki,bu umimilikdə Azərbaycan xalqının fikiri və dəstəyi ilə oldu.Əfsuslar olsun ki,”Ulu Öndər”tam tərsinə hərəkət etdi,ilk növbədə onu gətirənləri,sonra isə xalqı bu vəziyyətə saldı.Zavallı Xalqımızın bədbəxtçiliyi ondadır ki,”Ulu Öndərinə”inandı və təbii ki,odlu-olovlu çıxışı ilə “Mən qalan ömrümü Azərbaycana bagışlayacam”deyən Öndərimizin gəlişi gözəl kəlamını sən demə əksinə,Azərbaycanı qalan ömrümə bagışlayayacam anlamını hələ indi qanırıq!Amma heç olmasa Rəsul müəllim bunu 3 il sonra bildi və aqibəti də göz qabagındadır.Rəsul müəllim indi elə bilirki biz bədbəxt millət ayılmışıq və cürət edib ayaga qalxmaga qadirik.Gəlin real yanaşaq məsəlyə Rəsul müəllim 16 ildir Amerika kimi demokratik bir əlkədə sərbəst yaşayır və onun nəyinə lazımdır ki,agrımayan başına buz baglasın?Amma xalqının belə bir acınacaqlı vəziyyətdə yaşamasına dözə bilməyən Rəsul müəllim gecəsini-gündüzünə qatıb xalqı bu bəladan qurtarmagı özünə borc bilir.Xalqını düşünən hər bir kəsin də kişiliyi,qüruru varsa Rəsul müəllimə dəstək olub xalqını bu köləlikdən çıxarmagı özünə borc bilməlidir.

  5. İranda fəaliyyət göstərən “Ənsari-Hizbullah” təşkilatının Təbriz bölməsinin rəhbəri, axund Ruhullah Becani Azərbaycan prezidentinə açıq məktubla müraciət edib: “Əgər Bakıda gey-parad keçirilərsə, Allaha and olsun ki, dövlətimin mövqeyini nəzərə almadan müqəddəs islam şəriətinə uyğun olaraq konsulluğu bağlayıb Azərbaycan İslam Partiyasının ofisinə çevirəcəyəm. Bu yolda heç bir prezidenti, hətta İran prezidenti Mahmud Əhmədinejadı da dinləməyəcəm. Bu, son xəbərdarlıqdır. Ölkəmin rəhbərləri də bu məktubu oxusunlar və bilsinlər ki, mənim kimsə ilə zarafatım yoxdur. Allaha and olsun ki, bu yolda qanımın tökülməsinə hazıram. Hər bir reaksiyaya dözəsi olsam da, konsulluğu bağlayacağam”.
    Əfsslar olsun ki,”Evrovision”açılışı gey qrupu tərəfindən olcaq!

  6. Əli bütün dünyadan üzülən Rusiya yeni SSRİ yaratmaq istəyir.Rusiyanın yeni prezidenti Vladimir Putin postsovet ölkələrinin birliyi üçün təklif etdiyi Avrasiya İttifaqı təklifinin reallaşması üçün ciddi səylər göstərir.Allah Qarboçovun başını qoyub ayagına daş salmasın,gül kimi dövləti dagıtmayıb vaxtında iqtisadi və siyasi islahatlar aparsaydı,
    yəqinki biz də indiki bəlaları görməyəcəkdik.Məncə,belə bir ittifaq yaratmaq yaxşı təklifdir.Amma diktatorlarla yox,hər bir (keçmiş Sovetlər ölkəsi)ölkədə yeni demokratik liderlər rəhbər seçilməlidir.Nədən Avropa birliyi olsun,Avrasiya birliyi yox.Çünki bu xalqlar uzun müddət bir-biriə qaynıyıb qarışıb və dogmalıq var.Ermənini də qandırıb yerində oturtmaq olar.
    Hətta Avropadan da güclü,saglam demokratik ölkələrin ittifaqı yaradılsa mən eə düşünürəm ki,yaxşı olar.
    Rəsul müəllim bu haqda Sizin də fikirinizi bilmək maraqlı olar.

  7. İkinci isə Xaliq bəy,özümüzə irad tutmaqda,başımıza isə qapaz vuranlara əl çalmaqda ustadıq.Bax qardaşım,bədbəxtçiliyimizin ən başlıca səbəbləri məncə bunlardır.
    Söylədiyin iradların nəinki,Rəsul müəllimə və yaxud hər hansı bir kəsə aid etmək məntiqsizdir.Kiməsə həddən artıq inanıb onu müdafiə etmək qəbahət deyil.Qəbahət və günah o kəsin bu inamı məhv edib öz şəxsi manefeyini güdməkdir!Belə çıxır ki,Azərbaycan xalqı bilərəkdən özü öz başına bəla açdı?

  8. gold-dia@mail.ru bəy Azərbaycan xalqının bəlası 1969-cu ildən başladı! Bəlanın pik nöqtəsi 1987-ci ildə oldu.Onun təsirini 31.12.1989-cu ildə Naxçıvanda sərhəd hadisələri zamanı bir çox insan başa düşdü, lakin təşkilatçının “şəxsiyyəti” cəzasızlıq mühiti yaratdığından bu əməllər davam etdi və nəticədə 1990-cı ilin 20 yanvarı baş verdi! Xalqı küçələrə çıxaran “liderlərin” o vaxt heç burunları da qanamadı, heç bir günahı olmayan şəxslər qətlə yetirildilər! Nəticədə H.Əliyev məsuliyyətə cəlb edilmək əvəzinə “Öndər” oldu!! Onu hakimiyyətə gətirənlər isə, ən azından xəcalət çəkmək əvəzinə, özlərinə müxtəlif yollarla bəraət qazandırmağa çalışırlar! Lakin Sizin “bədbəxt” hesab etdiyiniz xalq ağı qaradan seçməyi bacarır və hələ öz sözünü deməyib!

    • xaliq bəy əsas məsələ kimin hakimiyyətə gəlməy deyil əsas problem olmayan demokratiyanın qurulmasını bacarmaqdır bunu edək vacib deyil ki R. Quluyev prezden olsun bəlkə sən namizəd olcaqsan sənə səsimizi verəcəyik məqsədimiz vətənimizdə demokratiyanı bərqara etməkdir

    • Xaliq bəy,fikirləriniz aydındır və xalqın bəlasını Siz ümumilikdə bir şəxslə, H.Əliyevlə baglayırsınız.Təbii ki,bu Sizin şəxsi fikirlərinizdir,əslində isə xalqın bəlasının uzun tarixi kökləri var.H.Əliyevlə baglı mübahisə yaratsaq yəqin ki,Siz bunu Kommunist Partiyası ilə və yaxud da etnik məsələlərlə əlaqələndirəcəksiniz.Amma o şəxsin 1969-cu ildən 1998-ci ilə qədər müsbət və mənfi fəaliyyətləri olmuşdur.1987-ci ildən 1993-cü ilə qədər dövrlərdə də xalq böhran dövrünü yaşadı və bu qısa müddətdə 5 rəhbər dəyişdi.Lakin 1990-cu il qanlı faciələrimizdən sonra qəlbimizin kövrəkliyindən istifadə edən o şəxsin odlu-alovlu çıxışlarından sonra ona qarşı bir etibar,inam yarandı 1003-cü ildə respublikada baş verən hadisələrinvə buna qədər hadisələrin qarşısının alınmasını o şəxsdə gördük və inandıq ki,həqiqətən nicat yolumuz budur.Xalqını sevən o dövrkü rəhbərimiz Elçibəyin şəxsən təklifi ilə də yenidən H.Əliyevi Rəhbər kimi qəbul edib
      dəstəklədik. Ola bilsin ki,Siz o zaman bu dəstəkdə olmamısınız və indi oyanıb etirazınızı bildirirsiniz.Biz hamımız hesab etdiyimimiz bu “bəfbəxt”xalqın nümayəndəsiyik və çox təssüf ki,
      biri-birimizə iradla yanaşırıq.Agı qaradan seçən xalqın bir nümayəndəsi kimi şəxsən Siz niyə indiyə qədər susub səsinizi çıxarmamısınız mən buna çox təccüblənirəm.Mənim sözlərimdən incimədən və hansı məssəbə qulluq etdiyinizi bildirməklə xalqın bu agır günündə çıxış yollarına agıllı fikirlərinizi bildirin və biz də Sizə dəstək olaq.Çünki artıq susmaq vaxtı deyil,hər bir vətəndaş əlini-qolunu çirmələyib xalqının bu agır günündə ortaya çıxmalıdır!

  9. 1993-cü il texniki olaraq 1003 getdi

  10. Hörmətli gold-dia@mail.ru, Elçibəy haqda aşağıdakıları oxumağı və videogörüntyə baxmanızı məqsədəuyğun hesab edirəm:http://xalidbakinski.livejournal.com/2011/12/18/

  11. Xaliq bəy,mənim Elçibəy haqqında kifayət qədər məlumatım var,narahat olma.

Cavab qoy

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma

%d bloqqer bunu bəyənir: